Маңғыстаудың Майгүлі

Шахида Жуманова

Шахида Жуманова

Маңғыстау темір жолының №6 бекеті – көпшілікке бесалты үйлі шағын ғана елеусіз бекет. Бірақ тек Майгүл үшін емес. Талай жыл бұрын Атыраудың асқақ аруын маңғаз Маңғыстаудың мерейлі келіндерінің қатарына қосқан махаббат бекеті бұл... Онда Майгүлдің ең қымбат та қастерлі жылдары сайрап жатыр... 

Міне, екі жылға жақындады. Жан жарын жоғалтқалы оның бұл бекет оңаша ойға шомып, қиялымен сол жылдарға саяхат жасайтын сүйікті орнына айналды. Қызығы мол жастық шағын сағынғанда, арқасүйер азаматын еске алғанда осы бекетке келіп жұбаныш табады.

− Туған жерім Атыраудағы мектеп бітірген соң Гурьев теміржол техникумына оқуға түстім. Оны 1991 жылы бітіріп, жолдамамен түбек теміржолының №6 бекетіне кезекші болып келдім. Содан сол жерде тапжылмай 28 жыл бойы еңбек етіппін. Ол кезде жаспын. Шабаданымды жинап алып жетіп келгем ғой. Өмірлік тәжірибе аз. Жұмысты да онша біле бермейсің. Сол кездегі бекет бастығы Ерлан Нұрмолдинге алғысым шексіз. Маман болып қалыптасуыма көп көмегі тиді, мені туған қызындай тәрбиеледі десем болады, – деп еске алады бүгінде №2 бекет кезекшісі Майгүл Тауманова.

Маңғыстауға жұмысқа келіп, осында мәңгілікке тұрақтап қалған Майгүл өз махаббатын да осы жерден табады. Үстірт бекетіндегі теміржолшылар отбасының ақ босағасын аттайды.

− Жолдасым Тоғай Тіленбаевпен осы бекетте таныстық. Мен 1991 жылдың мамыр айында келсем, ол менен бір ай бұрын Ақтөбеден оқуын бітіріп келіп жұмысқа тұрыпты. Маған жұмыстан Сай-Өтес стан- циясынан баспана берілген-ді. Ол да сол станцияда тұратын. Екеуміздің қатынайтын бағытымыз бір, жұмыс орнымыз бір болды. Сөйте келе жұмыстағы таныстық сыйластық пен сезімге ұласып, үш жылдан соң отау тіктік. Қайынжұртымның барлығы теміржолшылар болғасын ба, бұл әулетке сіңіп кету қиынға соқпады.

Қайын атам Балтабай Тіленбаев жолшы, қайын ағаларым Жидебай мен Ноғайдың бірі Үстіртте жолшы, екіншісі – Опорный бекетінде СЦБ механигі. Қайын апаларым Сұлу мен Алтынай, Күмісай вагон қараушы, тауар кассирлері болды. Куйеуім вагон қараушы болатын. Екеуміз бірге қол ұстасып 28 жыл бойына №6 бекетке бірге қатынадық. Балаларымның әкесінен айрылғаннан кейін ғана мен ол бекеттен кетіп, №2 бекетке ауыстым, – дейді ғұмырының артта қалған парақтарын сағынышпен еске алған Майгүл мұңданып.

Жан жары Тоғай Тіленбаев 2018 жылы о дүниелік болыпты. Екеуінің екі ұл, бір қызы бар. Тұңғыштары Құндыз қазір медициналық академияның жетінші курсында оқыса, ұлдары аудандық әкімдікте жұмыста. Кенжелері лицейде оқиды. Өткен жылы ұлдары Нұрдаулетті үйлендіріп, шаңырағына келін түсіріпті. Майгүл апа теміржолдағы темірдей тәртіптің оң нәтижесін сөз етті.

– Жалпы, бұл салада қиындық та, жетістік те қатар жүреді. Солардың бәрінен өткен адам ғана нағыз теміржолшы болып шығады. Қазір қарасам, өз тәжірибемде түрлі жағдайларды бастан өткеріппін. 2015 жылы теміржолда жолаушылар пойызының алдына жүк көлігі шығып кетіп, оқыс оқиға орын алғанда кезекшілікте тұрғанмын. Сондайда нәзікжанды әйел адамға көз алдыңда болған жағдай қатты әсер етеді екен. Бірақ абдырап, саспай әрі қарай не істеп, қайда, кімге хабар беріп, қандай әрекет ету керек, қысқасы, теміржолшыдан талап етілетін нәрсенің бәрін нұсқауға сәйкес орындап шықтым, – дейді кейіпкеріміз.

Бүгінде талай жасты бекет кезекшісі жұмысына үйретіп, шәкірт тәрбиелейтін деңгейге жеткен Майгүл енді ғана елуге толды. Денсаулығы жарап тұрса әлі де талай жыл таңдаған кәсібін тастамасы анық.